کاری از تيم برتون ‍با بازي زيباي جاني دپ. فيلم به سبك موزيكال مي باشد و از عقده هاي دروني انسان كه در او رشد كرده و به حس انتقام جويي تبديل شده را نشان ميدهد.

                        

سلام به دوستان عزیزم

امروز با معرفی۱کتاب به سراغ شما آمدم:

ــ رمانی به نام ديوانه بازي اثر كريستين بوبن٬ داستان اين رمان در مورد زندگي متفاوت يك دختر با افكاري جالب در ذهنش ميباشد.

                                         

فيلمي به كارگرداني عبدالرضا كاهاني ٬فيلمي پر از احساسات نهفته انساني كه فيلم را به درجات بالايي از حس و جذابيت مي كشاند. بازيگراني چون پرويز پرستويي ٬حبيب رضايي٬ مهتاب كرامتي و عليرضا خمسه در اين فيلم به بازي ميپردازند. برنده ي ۶ جايزه از جشنواره هاي بين المللي و داخلي شده است.

                           

 

         "یک طرف زیبایی است و

طرف دیگر درهم شکستگان و پایمال شدگان.

         هر قدر هم این کار دشوار باشد

           من می خواهم

به هر دو طرف وفادار بمانم."

                                           <آلبر کامو>

                             

                                        

هر گاه عشقی را از کف دادم بسیار آزرده شدم

اما حال بر این باورم که انسان هیچکس را

از دست نمیدهد. زیرا هیچ فردی مالک کس دیگر نیست.

و این تجربه راستین آزادی است: داشتن مهمترین چیز در دنیا

بی آنکه مالکش باشی.

                                                 <پائولو کوئیلو>

     

«اگر راست است که هر کسی یک

                                       ستاره روی آسمان دارد، 

                       ستارهٔ من باید دور،

تاریک و بی‌معنی باشد.

                                    شاید من اصلاً ستاره نداشته‌ام!»

                                                    <صادق هدایت>

                           

تنها

             اگر دمی

کوتاه آيم از تکرار ِ اين پيش ِ پا افتاده‌ترين سخن که «دوست‌ات
مي‌دارم»
چون تنديسي بي‌ثبات بر پايه‌های ماسه
به خاک درمي‌غلتي
و پيش از آن‌که لطمه‌ی درد درهم‌ات شکند
به سکوت
مي‌پيوندی.

نمي دانم تا چند روز آفتابي بايد منتظر باران بود؟ كوير هم بايد پاياني داشته باشد .... من هر چه پشت پنجره انتظار مي كشم باران نمي بارد ! روزهاي باراني را از بچگي دوست مي داشتم هميشه يادم هست كه چه روزهاي كودكانه اي بود ... من و كفشهاي گل گرفته و لباس خيس ! دلم براي روزهاي بي نيازي تنگ شده است ! راستي تا به حال فكر كرده اي بچها تا چه اندازه نيازمن و تا چه اندازه بي نيازند ؟!.. دلم به راستي گاهي تنگ مي شود .. . از صداي شكستن يك ظرف گاهي .... از سكوت خانه گاهي ... از مرداب ذهن مردم شهر ... از سكوت دل خويش گاهي دلم ميگيرد ... دعايم كنيد

 

 رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

 

راهی بجز گریز برایم نمانده بود

 

این عشق آتشین پر از درد بی امید

 

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

 

 

رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت ترا

 

با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم

 

رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

 

رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

 

                                       فروغ فرخزاد

یندارها بریده، معیارها شکسته
چه بی دلیل چه با دلیل، علاجا همه علیل، امیدا، همه ابس
توانها همه ذلیل، بالاتر از سیاهی، صدبار بدتر از مرگ

بالاتر از سیاهی صدبار بدتر از مرگ، احساسو، عشو، وحشت، با خشمو غصه در جنگل
یلدا شبی بلندو، نور امید بی رنگ


آغشته گشته در خون، لیلی به دسته معجنون، چشمی که شد نگاهش، در یشته گریه ینهون
نه امیدی نه راهی، عدامه بی گناهی، کبوتری که افتاد، از آسمان به چاهی
زانوی غم درآغوش، صدبار بدتر از مرگ، یلدا شبی بلندو، نوره امید بی رنگ
نه روزنی نه نوری، چه کوله راه دوری، میخوام نریزه اشکام، اما آخه چه جوری


جامی که خورده بر زمین، با دستهای آهنین، بغضی شکسته در قلو، مهری شکسته در جوین

یندارها بریده، معیارها شکسته، تیره خلاص خوردیم، نه زنده ایم نه مردیم
نه روزنی نه نوری، چه کوله راه دوری، با حرمتی شکسته تهمانده غروریم
نه روزنی نه نوری، چه کوله راه دوری، میخوام نریزه اشکام، اما آخه چه جوری

در مهمانیه ما احریمنا نشستن، قفله دهانمان را، بستندو، هم، شکستند
آمالو آرزو را، صبحی، به دار، بستن

_{آن شب که در پیش چشم من می رقصیدی با دیگری}

_{با او بودی گرم گفتگو به من نکردی نظری}

_{آن شب حسادت آتشی افکنده بود بر جان من}

_{سوز دلم ندیدی و دیدی لب خندان من}

_{گفتم که از تو قهر کنم اما دلم راضی نشد}

_{از شهر تو سفر کنم اما دلم راضی نشد}

 

چرا وقتی که آدم تنها میشه
غم و غصه اش قد یک دنیا میشه
میره یک گوشه پنهون میشینه
اونجا رو مثل یه زندون میبینه
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت میکنه
وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه
غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه
یاد اون شب ها می افتم زیر مهتاب بهار
توی جنگل لب چشمه می نشستیم من و یار
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت می کنه
میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه
دل این آدما زشته دیگه زیبا نمی شه
اون بالا باد داره زاغه ابرا رو چوب میزنه
اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت می کنه

                                                       فریدون فروغی 

        

شادم که در شرار تو میسوزم

شادم که در خیال تو میگریم

شادم که بعد وصل تو باز اینسان

در عشق بی زوال تو میگریم

 

پنداشتی که چون ز تو بگسستم

دیگر مرا خیال تو در سر نیست

اما چه گویمت که جز این آتش

بر جان من شراره ی دیگر نیست